چه رابطه ای بین واقعیت افزوده و واقعیت مجازی وجود دارد؟
واقعیت افزوده نوعی از واقعیت ترکیبی است که در آن محتوای دیجیتالی در دنیای واقعی نفوذ می کند.

چه رابطه ای بین واقعیت افزوده و واقعیت مجازی وجود دارد؟

چه رابطه ای بین واقعیت افزوده و واقعیت مجازی وجود دارد؟
چه رابطه ای بین واقعیت افزوده و واقعیت مجازی وجود دارد؟

کاربرد واقعیت افزوده در صنایع مختلف از اوایل 1990 میلادی مشاهده می شود. به عنوان مثال از این تکنولوژی در  داروسازی، ساخت و ساز، رباتیک، سرگرمی، توریسم و گردشگری و در سال های اخیر در در شبکه های اجتماعی و آموزش استفاده شده است. واقعیت افزوده می تواند با پیوند زدن عناصر صوتی و تصویری در زمینه دنیای واقعی افراد،حمایت های شناختی برای تمرین های دشوار را فراهم می کند. به عنوان مثال برای آموزش رانندگی، تمرین جنبه های پیچیده عمل جراحی، و یادگیری شیوه تعویض فیلتر در یک ایستگاه فضایی. پیشرفت های اخیر در حوزه گوشی های موبایل باعث شده است که واقعیت افزوده به طور وسیعی در دسترس مشتریان عادی قرار گیرد و دیگر به صنایع و آزمایشگاه های تحقیقاتی خاصی نیاز نداشته باشد.

همانطور که گفته شد، تکنولوژی واقعیت افزوده روز به روز عمومیت بیشتری یافته و در طبیعت فراگیرتر می شود. سیستم واقعیت افزوده سیستمی است که این امکان را فراهم می کند که اشیا واقعی و مجازی درکنار هم و در یک فضا وجود داشته باشند و در یک زمان واقعی با هم تعامل داشته باشند. فرایند ترکیب داده های مجازی با داده های دنیای واقعی امکان دسترسی سریع و آسان استفاده کنندگان به محتواهای مولتی مدیای غنی و پرمعنای مرتبط با موضوع را فراهم می کند. برخلاف واقعیت مجازی که حواس استفاده‌کنندگان را به طور کامل در یک محیط ساختگی غوطه ور می کند، واقعیت افزوده به استفاده‌کنندگان اجازه درک دنیای واقعی را می دهد. اشیاء مجازی که در تکنولوژی واقعیت افزوده استفاده می شوند می توانند شامل متن، تصویر، کلیپ های ویدئویی، انیمیشن یا طراحی های سه بعدی باشند. بسیاری از محققان معتقدند که واقعیت افزوده پتانسیل بسیار بالایی برای تقویت آموزش و یادگیری دارد.

واقعیت افزوده در امتداد یک پیوستار(طیف) واقعی- مجازی، مابین محیط واقعی و محیط مجازی قرار می گیرد. واقعیت افزوده نوعی از واقعیت ترکیبی است که در آن محتوای دیجیتالی در دنیای واقعی نفوذ می کند ، برخلاف augmented virtuality که در آن محتوای دنیای واقعی به محیط مجازی پیوند زده می شود. از این رو، واقعیت افزوده را می توان به عنوان کانالی برای گردهم آوردن آموزش در محیط مجازی و دنیای واقعی در نظر گرفت.

علاوه بر نیاز به امکانات سخت افزاری اولیه برای تولید واقعیت افزوده،  از سایر تکنولوژی ها نیز در این زمینه استفاده می شود. به عنوان مثال :

تکنولوژی GPS :  موقعیت مکانی واقعی استفاده کننده را تشخیص می دهد تا بدینوسیله داده های مجازی مرتبط با زمینه  و مشخصه های فرهنگی در هر منطقه جغرافیایی در اختیار استفاده کننده قرار گیرد.

نرم افزار تشخیص تصویر Image Recognition Software : این امکان را می دهد که تصاویر و اشیا دنیای واقعی به عنوان تریگر هایی برای مولتی مدیاها عمل کنند و داده های مجازی را در دنیای واقعی تثبیت کنند.

سیستم صوتی و اسپیکرها: امکان اجرای صداها و موزیک های مرتبط را فراهم کند

دسترسی به اینترنت: امکان ذخیره ، بازیابی و همرسان کردن محتواها با استفاده از رسانه های اجتماعی را فراهم می کند

رابط های بصری Intuitive Interfaces : شامل تکنولوژی صفحات لمسی، gyroscope و haptic input که ابزارهای طبیعی تری را برای تعامل و دستکاری در اشیای مجازی فراهم می کند

در نتیجه ی عملکرد متمایز واقعیت افزوده، برخی از دانشمندان پیش بینی می کنند که  این تکنولوژی اینترفیس کاربری بنیادی(fundamental user interface ) در قرن بیست و یکم باشد.